Τελικά δεν πρέπει να χάνουμε την πίστη μας στην ανθρωπότητα. Απόδειξη, η επόμενη ιστορία. Περπατούσα ανέμελος (αλλά όπως πάντα βιαστικός) κατευθυνόμενος προς την έξοδο της Πολυτεχνειούπολης για να πάρω ταξί (είχα ένα meeting το οποίο κλασικά καθυστέρησε καί θα καθυστερούσα με τη σειρά μου στο ραντεβού που είχα στο νέο μου σπίτι). Ξάφνου, σταματάει ένα αυτοκίνητο δίπλα μου και ακούω την οδηγό να με ρωτάει "Κατεχάκη πηγαίνεις;". Μετά την πρώτη σαστιμάρα, μπαίνω στο αμάξι και ενώ ίσα ίσα έχω προφτάσει να μάθω ότι η σωτήρας μου είναι ηλεκτρολόγα (no comments για την ελληνικιά γραμματικιά μου), σταματάει ξανά και ρωτάει τρεις φοιτητές (μεταλλειολόγους όπως έμαθα αργότερα) αν πηγαίνουν Κατεχάκη. Άναυδος εγώ... Να μην τα πολυλογώ, από ότι κατάλαβα την τακτική αυτή την ακολουθεί καθημερινώς στην διαδρομή προς Κατεχάκη. Αν όλος ο κόσμος λειτουργούσε έτσι, θα ήταν αχρείαστο το 242... Το μόνο που μπορώ να πω είναι "keep up the good work" και φυσικά συγχαρητήρια για το ήθος της και δια την υμετέραν σωτηρίαν.

 

Περιττό να πω ότι μιας και ήταν στο δρόμο της (σχεδόν) με πήγε και ως το σπίτι μου και τελικώς έφτασα νωρίτερα από αυτούς με τους οποίους είχα ραντεβού! Ορίστε ο ορισμός της καλής σαμαρείτισας. Άσε που από την κουβέντα προέκυψαν κοινοί γνωστοί και κοινός δήμος διαμονής (Ν. Ηράκλειο γαρ). Μπράβο και πάλι. Την επόμενη φορά που θα βρεθώ στην Πολυτεχνειούπολη θα πάω στο εργαστήριο του Μάγκλαρη να κεράσω καφέ!