1. Η ρεαλιστική : Οι συμπτώσεις είναι ακριβώς αυτό που λένε. Εντελώς τυχαία γεγονότα τα οποία ο ανθρώπινος νους και η φαντασία του τα συνδέουν ή τα μεγαλοποιούν.
2. Η μοιρολατρική : Οι συμπτώσεις είναι γεγονότα προκαθορισμένα από κάποια ανώτερη δύναμη, τη "μοίρα", το "Θεό" ή τους εξωγήινους τελοσπάντων, τα οποία συμβαίνουν έτσι ώστε να οδηγήσουν σε συγκεκριμένο στόχο.
3. Η ρομαντική : Είναι η ενδιάμεση εκδοχή που διατηρεί την τυχαιότητα ως έννοια αλλά παρεμβάλλει και την ανθρώπινη θέληση. Κοινώς υποδεικνύει ότι οι συμπτώσεις συμβαίνουν σε μεγάλο βαθμό και επειδή το θέλουμε εμείς να συμβούν, επειδή υποσυνείδητα το επιδιώξαμε, ή και το αντίθετο...

Σε τέτοια θέματα πάντα υποστηρίζω την πιιο "πεζή" εκδοχή, εν προκειμένω την ρεαλιστική. Υπάρχουν όμως στιγμές που αναρωτιέμαι για την τρίτη εκδοχή... Ιδίως μέρες σαν τη σημερινή...

Μεγάλη Παρασκευή σήμερα και είπα να φερθώ όπως ο υπόλοιπος φυσιολογικός κόσμος, δηλαδή να μην δουλέψω στο full. Έτσι το πρωί ξύπνησα με την άνεσή μου, πήγα σε ένα μαγαζί με έπιπλα στο Γέρακα, εννοείται ότι πήγα στη δουλειά (μόνο για 6 ωρίτσες) και κατόπιν επέστρεψα στο σπίτι και… αν είναι δυνατόν… είδα μια ταινία (το Batman Begins παρεμπιπτόντως, το οποίο είναι εκπληκτικό). Νομίζω ότι ήταν η πρώτη φορά που άραξα στο σπίτι χαλαρά σε χρονικό διάστημα πολλών μηνών.

Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι αν τους ρυθμούς με τους οποίους ζούμε πλέον τους έχουμε επιλέξει, ή αν μας τους επιβάλλει ο λεγόμενος σύγχρονος τρόπος ζωής. Και χρησιμοποιώ πρώτο πληθυντικό γιατί οι περισσότεροι που γνωρίζω να έχουν πάρει τον δρόμο του (σοβαρά) εργαζόμενου, αντιμετωπίζουν πάνω κάτω την ίδια κατάσταση. Ένα διαρκές τρέξιμο, είτε με είτε χωρίς άγχος, με μικρή ανάπαυλα τον χρόνο του ύπνου (που κι αυτός είναι πολυτέλεια συχνά). Και παρόλα αυτά τον περισσότερο καιρό είμαι ικανοποιημένος με το «τρέξιμο» μου. Μ’ αρέσει να είμαι στην πίεση και να προσπαθώ να προφτάσω να κάνω όσα περισσότερα μπορώ. Να είμαι συνεπής και αποδοτικός στη δουλειά μου. Να ασχοληθώ με τις εργασίες στο νέο μου σπίτι. Να πάω γυμναστήριο κάποιο πρωινό. Να ξεδώσω χορεύοντας κάθε Τετάρτη βράδυ. Να βγω με την παρέα μου για ένα ποτό. Να πάω ένα σινεμά. Να λείπω τα Σαββατοκύριακα για να κατεβάζω βάρκες στον Λούσιο. Α, να γράψω και στο blog μου (πλέον). Και πάλι να νιώθω ότι δεν κάνω τίποτα και ότι θα ήθελα να κάνω πολλά περισσότερα.

Φοβάμαι όμως ότι με όλα αυτά, αυτό που μου λείπει είναι η απόλαυση της κάθε στιγμής. Και αυτό είναι που βλέπω γύρω μου διαρκώς. Βλέπω ανθρώπους να δυσκολεύονται να απολαύσουν μια όμορφη μέρα, ένα δροσερό αεράκι, μια απλή καθημερινή συναναστροφή με το συνάνθρωπό τους. Εκεί όμως δεν είναι η μαγεία της ζωής; Να μπορείς να χαίρεσαι αυτές τις μικρές στιγμές, να τις αξιοποιείς για να μετατρέπεις την καθημερινότητά σου σε κάτι που να σε γεμίζει, να σε ευχαριστεί. Αλλιώς, όσες ασχολίες κι αν έχεις, όσα ενδιαφέροντα και αν αποκτήσεις, πάντα θα νιώθεις κάτι να σου λείπει, πάντα θα κυνηγάς το κάτι παραπάνω. Κάποιοι τυχεροί το έχουν αυτό το χάρισμα και φαίνεται στο πρόσωπό τους, στο χαμόγελό τους. Περισσότερο έχω δει τέτοιες περιπτώσεις είτε στην επαρχία, είτε σε φοιτητικές ηλικίες (ναι, κι εγώ κάποτε έτσι ήμουν).

Τελικά όμως ίσως να μην είναι μόνο οι καταστάσεις που με κάνουν να νιώθω ότι ο χρόνος περνάει χωρίς νόημα. Ίσως να είναι θέμα αντιμετώπισης και στάσης ζωής. Το να μεμψιμοιρώ και να μην κάνω τίποτα σίγουρα δεν βοηθάει. Ελπίζω ότι μετακομίζοντας στο νέο μου σπίτι θα μπορέσω να βάλω μια τάξη στη ζωή μου και στα συναισθήματα μου, θα μπορέσω να είμαι πιο ήρεμος και να απολαμβάνω αυτές τις πολύτιμες μικρές στιγμές…