Έλεος ρε μεγάλε! Υπάρχουν τόσοι και τόσοι ωραίοι τρόποι να αυτοκτονήσεις. Αναφέρω μερικούς :

• Ανεβαίνεις σε ένα ψηλό, απόμερο βουνό (έχω πολλά να προτείνω) και πέφτεις από την κορυφή
• Πίνεις 32 λίτρα χλωρίνη και παίρνεις 768 υπνωτικά και 329 παυσίπονα (ώστε να σε πάρει ο ύπνος την ώρα που θα ξεψυχάς)
• Αγοράζεις όπλο, σφαίρες, κτλ. Μη μου πεις ότι θέλει κότσια να πυροβοληθείς! Υποτίθεται ότι είσαι αποφασισμένος!
• Δένεις μια κοτρόνα στο λαιμό και πηδάς σε κάποια απόμερη θάλασσα. Παλιός αλλά πάντα κλασικός.
• Καρφώνεις κάτι αιχμηρό και μακρύ στη καρδιά σου! Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι!

Θα μπορούσα να γράψω πάρα πολλούς ακόμα! Αλλά εσύ όχι! Προτιμάς τον ΗΣΑΠ! Να πέσεις στις ράγες την ώρα που περνάει το τραίνο! Γιατί; Για λίγη μετα-θάνατον δόξα; Τι να την κάνεις; Εκτός του ότι ως λύση είναι τουλάχιστον messy (διαμελισμός, αίματα και μυαλά στις ράγες), ταλαιπωρείς και τον κοσμάκη. Πρέπει δηλαδή να βγάλεις ντουντούκα για να ανακοινώσεις ότι θέλεις να συναντήσεις τον δημιουργό σου;

Αυτά για την σημερινή αυτοκτονία (ή απόπειρα, δεν γνωρίζω ακόμα) που προκάλεσε στάση στον ΗΣΑΠ και με ανάγκασε να κάνω τον κύκλο της Αθήνας για να φτάσω στο γραφείο...

P.S. : Μπορείτε να με πείτε αδιάφορο, απάνθρωπο, απαράδεκτο, αγροίκο και άλλα πολλά (κι από τα υπόλοιπα γράμματα της αλφαβήτου εκτός από το α) αλλά η λέξη θα έπρεπε να είναι μία : ρεαλιστής...