Σάββατο πρωί. Είχα περίπου 666 δουλειές να κάνω όλη τη μέρα. Γύρω στις 12, είχα ήδη πάει στο σούπερ μάρκετ, στην κρεαταγορά, είχα αγοράσει χαλί για το σαλόνι και είχα κάνει τη βόλτα μου στο πράκτικερ. Είμαι λοιπόν με τον αδερφό μου και έχω πάει στο φτιάξτο μόνος σου (στην Κύμης) για να μου κόψουν κάτι ράφια για το γραφείο. Όσο συζητάω του έχω δώσει τα κλειδιά του αυτοκινήτου για να μου φέρει κάτι σημειώσεις.

Και εκεί ξεκινάνε όλα... Φεύγοντας από το μαγαζί και περπατώντας προς το αυτοκίνητο ζητάω τα κλειδιά... Αρχίζει ο Χρήστος να σκαλίζει τις τσέπες του... Αυτομάτως γουρλώνω τα μάτια μου και φωνάζω "Πρόσεχε θα πέσ..." γκλουπ. Το κινητό. Από την τσέπη. Στον υπόνομο πάνω από τον οποίο περνούσαμε. Το διακρίνουμε ανάμεσα από τις σκατούλες και τη μπίχλα... Κάθομαι λίγο να ηρεμήσω για να μην σπάσω ότι βρω μπροστά μου (δηλαδή το κεφάλι του αδερφού μου) και αρχίζω να το απολαμβάνω. Με τα πολλά, αποφασίζω να τον βοηθήσω να σηκώσει το καπάκι και να "ψαρέψει" το κινητό. Οκ, έμαθα τι σημαίνει βάρος. Δύο ατόμα και πεθάναμε για να το μετακινήσουμε! Ούτε που μπορώ να φανταστώ πόσο ζύγιζε η μ@λ@κί@. Anyway, τουλάχιστον από εκεί και πέρα συμβαίνει το εξής. Ο Χρήστος έχει βρει δύο σίδερα, έχει βγάλει την μπλούζα του και προσπαθεί με τα σίδερα να ψαρέψει το κινητό. Φανταστείτε λοιπόν έναν ημίγυμνο, ξαπλωμένο μπροστά σε έναν υπόνομο πάνω ακριβώς στην Κύμης. Απέναντι είχε ένα ξυλουργείο και δίπλα μια καφετέρια, ενώ τα αμάξια περνούσαν... Περιττό να πω ότι όλοι σε ξυλουργείο και καφετέρια είχαν λιώσει στο γέλιο, μαζί βέβαια με εμένα που τηλεφωνούσα σε ότι γνωστούς είχα για να τους πω την κατάσταση στην οποία βρισκόμουν. Ο Χρήστος με τα πολλά καταφέρνει να ψάρέψει το κινητό και με το που το ανεβάζει, λιώνει τόσο πολύ στο γέλιο που... του ξαναπέφτει μέσα!!! Ξανά μανά τα ίδια γέλια (ευκαιρία να πάρω κι άλλα τηλέφωνα). Αφού πλέον το ξαναψαρεύει, πάμε να κλείσουμε και πάλι το καπάκι. ΕΛΕΟΣ!!! Μας βγήκε η πίστη (που δεν έχουμε). Με τα χίλια ζόρια και αφού κοπανήσαμε δάχτυλα, χέρια, πόδια και αφού ανακαλύψαμε ότι η σωστή μέθοδος μετακίνησης είναι συρτά και όχι σηκωτά ($#%$%^*@%^&:@@#$) το επανατοποθετούμε. Το αποκορύφωμα; Αφού έχουμε μπει στο αμάξι και βάζω μπρος (ο Χρήστος βρωμισμένος, αηδιασμένος και ακόμα ημίγυμνος) μας χτυπάνε το τζάμι του συνοδηγού. Ήταν μια τύπισσα από την καφετέρεια, που μας ενημέρωσε ότι ο Χρήστος ΕΙΧΕ ΑΦΗΣΕΙ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΙΝΗΤΟ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ!!! Τα πολλά λόγια είναι περιττά σε αυτή την περίπτωση :))))))))

Δυστυχώς το πολύ γέλιο (ιδίως εις βάρος του αδερφού μου) μου βγήκε σε κακό. Αφού έχουν τελειώσει αυτές οι ιστορίες, έχουμε φάει και μαζέυουμε τα πιάτα, παρατηρεί ο πατέρας μου ότι δεν φεύγει το νερό από το νιπτήρα, αλλά επιστρέφει προς τα πίσω. Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει... Την ψιλιάζομαι τη δουλειά, αλλά δοκιμάζουμε nevertheless μήπως φταίνε οι δικές μου σωληνώσεις κάτω από το νιπτήρα. Τζίφος, ήταν καθαρότατες! Συμπέρασμα : Βούλωσε (πάλι) η κεντρική αποχέτευση των κουζινών της πολυκατοικίας. Απόδειξη : Κάποια στιγμή, ενώ έχουμε βγάλει τις σωληνώσεις, βλέπουμε νερό (και διάφορα υπολείμματα φαγητού) να τρέχουν από τον σωλήνα προς... την κουζίνα μου. Πανικός! Φέρνουμε κουβάδες, κατσαρόλες, μπιτόνια, σφουγγαρίστρες, κτλ μπας και γλυτώσουμε την πλημμύρα. Π@π@ρι@!!! Χαμός στην κουζίνα! Χτυπάω τα κουδούνια όλων των ενοίκων και τους ενημερώνω να μην ρίχνουν νερά, και καταλήγω στη διαχειρίστρια, όπου τηλεφωνούμε (σαββατιάτικα) σε έναν τύπο για να έρθει για την απόφραξη. Στο μεταξύ είχα ξεχάσει να χτυπήσω σε ένα διαμέρισμα και αυτοί αποφάσισαν τότε να κάνουν τη λάντζα από το μεσημεριανό φαγητό και πλημμύρισα και πάλι (#$%@#$^). Anyway, έρχεται ο τεχνικός και αφού προσπαθούμε από την κουζίνα μου να βρούμε πρόσβαση για να καθαρίσουμε τις σωληνώσεις, αποφασίζει να το κάνουμε ανάποδα, από κάτω προς τα πάνω, με πιεστικό μηχάνημα που πετάει νερό προς τα πίσω. Βρίσκουμε τα φρεάτια, τα ανοίγουμε και φυσικά ήταν γεμάτα γλίτσα και ... λίπος! Μπλιαχ! Σε κάποια φάση που έχουμε ξεκινήσει τη δουλειά, βρέθηκα κι εγώ να κρατάω το λάστιχο που έριχνε νερό και να τρέχουν λίπια, γλίτσες, κτλ... ΜΠΛΙΑΑΑΑΑΑΑΑΧΧΧΧΧΧΧΧ. Έφτασε 9 το βράδυ για να πούμε ότι τελειώσαμε και φυσικά ούτε κουβέντα για την κατάσταση στην οποία είχε καταλήξει το σπίτι μου... Έκανα ένα μπάνιο και έφυγα... και ξαναγύρισα την επόμενη μέρα για να καθαρίσω και να συμμαζέψω τα πάντα.

Βέβαια, η επόμενη μέρα δεν ήταν ακριβώς ΟΚ. Το πρωί, με το που προσπάθησα να σηκωθώ από το κρεβάτι το ένιωσα! Δεν μπορούσα καλά καλά να σταθώ από τον πόνο στη μέση μου. Λες και ήμουν 666 χρονών... Έχω πολλά χρόνια να νιώσω τέτοιο πόνο (μυϊκό, γιατί από άλλους είχα αρκετούς)! Τι εντριβές, τι αλοιφές, τι mesulid, ακόμα υποφέρω (δεν πήγα καν στο γραφείο σήμερα και τηλε-δουλεύω). Στην αρχή για λίγο πίστεψα ότι θα έφταιγε το Capoeira (από την Πέμπτη είχα μια μικρή ενόχληση) αλλά μετά θυμήθηκα ότι κάποιος βλάκας με ανάγκασε να σηκώσω ένα καπάκι υπονόμου και ότι εγώ σαν βλάκας το έκανα. Ήταν λογικό να με πονέσει η μέση μου νομίζω...

Αυτές ήταν οι περιπέτειες του ΣΚ. Ευτυχώς Κυριακή βραδάκι χαλάρωσα (όχι από τον πόνο, αυτόν τον έχω ακόμα). Μαζευτήκαμε παρεούλα για μετεκλογικό πάρτυ. Στην παρέα ήταν και δύο παιδάκια ηλικίας 6 και 2,5 και ρίξαμε το γέλιο...