Μπέλλος: Συναισθήματα

Ότι χειρότερο...

Fri, 20 Oct 2006 06:08:28 GMT

... να ζητείται η βοήθεια σου και να είσαι ανήμπορος να τη δώσεις! Χωρίς δικαιολογία! Απλά δεν ξέρεις τον τρόπο...

2 χρόνια...

Thu, 07 Sep 2006 07:02:54 GMT

Πέρασαν κιόλας 2 χρόνια... Ακόμα μου φαίνεται απίστευτο που είσαι μακριά μας. Μας λείπεις...

Όχι

Fri, 18 Aug 2006 12:18:39 GMT

Όχι άλλο κάρβουνο... Όχι πάλι...

Έτσι απλά

Fri, 07 Jul 2006 06:51:37 GMT

Φαντάζομαι ότι υπάρχουν μερικοί τομείς της ζωής στους οποίους ποτέ δεν μπορεί να ειπωθεί η φράση "έτσι απλά". Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα και η κατάσταση απλά επιδεινώνεται όταν πρόκειται για τις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων (όπως και σε κάθε περίπτωση εξειδίκευσης). Εκεί είναι που τα πράγματα ποτέ δεν είναι "απλά"...

Το πολλάκις εξαμαρτείν...

Tue, 20 Jun 2006 08:47:55 GMT

Τι είναι αυτό που μας οδηγεί να επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη ξανά και ξανά και ξανά; Ανωριμότητα; Αυτοκαταστροφή; Όταν υπάρχει μια κατάσταση που με μαθηματικό τρόπο οδηγεί σε γνωστή κατάληξη γιατί την παροτρύνουμε;

Ξέρεις ότι στα χρόνια που είμασταν μαζί σε έχω πληγώσει αφάνταστα. Ξέρεις ότι έχεις δώσει πολύ περισσότερα από εμένα κι ότι όσο κι αν έχεις προσπαθήσει δεν το έχεις αλλάξει αυτό. Κι όμως όποτε οι περιστάσεις μας φέρνουν κοντά είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε ξανά. Συμφωνήσαμε να αποφεύγουμε ο ένας τον άλλον. Δεν το τηρείς. Μου λες ότι έχεις κουραστεί τα ίδια και τα ίδια. Τότε γιατί δεν προχωράς; Μου λες ότι μου δίνεις διαρκώς ευκαιρίες. Ευκαιρίες για να επαναλάβω σφάλματα; Με ρωτάς αν ικανοποιείται ο εγωισμός μου που με κυνηγάς ακόμα. Νομίζεις ότι μου αρέσει ή μου είναι εύκολο που προσπαθώ να αντισταθώ στον μοναδικό άνθρωπο που με κατάλαβε ποτέ; Γιατί δεν καταλαβαίνεις ότι δεν θα σε κάνω ποτέ ξανά ευτυχισμένη;

Ανθρώπινες σχέσεις

Mon, 19 Jun 2006 07:37:18 GMT

Το σάββατο έκανα μια από τις πιο οδυνηρές διαπιστώσεις της ζωής μου. Δεν υπάρχει δυσκολότερο πράγμα στη ζωή από τις ανθρώπινες σχέσεις. Ιδίως αν είσαι τόσο μα τόσο εγωιστής, όσο εγώ... Πονάει...

Αλλαγή περιβάλλοντος (και οι επιπτώσεις της)

Mon, 15 May 2006 18:20:44 GMT

Το Σάββατο που πέρασε ήταν μία από τις ιδιαίτερα δύσκολες μέρες μου. Από τις 8 η ώρα το πρωί ήμουν στο νέο μου σπίτι για να προσπαθήσω να τελειώσω με ότι εργασία είχε απομείνει για να έρθουν στις 12 τα έπιπλα. Είχα την βοήθεια και του πατέρα μου και της μητέρας μου (ταυτόχρονα, πράγμα σπάνιο). Οι δουλειές που έγιναν ήταν να τοποθετηθούν τα πόμολα, να γυαλιστούν τα σοβατεπί με ένα ειδικό υγρό, να ξηλωθούν οι ροζέτες από το ταβάνι, να στοκαριστεί, τριφτεί και ξανα-στοκαριστεί το ταβάνι, να εγκατασταθούν και οι τελευταίες πρίζες, να καθαριστούν τα πατώματα, να παραληφθούν τα έπιπλα, να στηθούν, να τους γίνει έλεγχος, να αποφασιστεί ότι το τραπεζάκι του σαλονιού και το στρώμα του κρεβατιού θα χρειαστεί να επιστραφούν (μεγάλη ιστορία), να συναρμολογηθεί το κρεβάτι, να καθαριστεί πλήρως η μπαλκονόπορτα (που ήταν ένα μάτσο χάλια), να καθοριστεί σε συνεργασία με τον ξυλουργό η ακριβής μορφή του πάσου που θα φτιαχτεί (ακόμα μεγαλύτερη ιστορία) και διάφορες άλλες δουλίτσες.

Μέσα σε όλα αυτά είχα διαρκή τηλεφωνήματα. Με πήρε ο λογιστής μου να μου πει τι προβλήματα αντιμετώπισε με την αλλαγή επαγγελματικής στέγης. Με έπαιρνε ο καλύτερος μου φίλος για να με πρήξει ότι σώνει και ντε να πάμε για καφέ μόλις τέλειωνα τις δουλειές (έβαλε και όσους μπορούσε να με πάρουν κι εκείνοι - παρότι του εξηγούσα ότι πήζω). Κανόνισα και το πως θα φεύγαμε το βράδυ για το ταξίδι προς Καρύταινα, τι ώρα θα συναντηθούμε, που, κτλ...

Με την ψυχή στο στόμα πήγα για καφέ, όπου τουλάχιστον κάθησα για τρία τέταρτα περίπου, τσίμπησα και κάτι (δεν είχα φάει τίποτα!) και κουτσομπόλεψα λίγο. Πήγα στο χορευτικό, και μόλις ανήγγειλα στο δάσκαλο ότι πρέπει να φύγω νωρίς γιατί έχω ταξίδι άρχισαν τα χειρότερα προβλήματα. Άρχισε τα διάφορα σχόλια και όταν πλέον σε ένα πρόγραμμα δεν μπορούσα να βγάλω ένα χορό το πράγμα εξώκειλε... Μπορεί να ευθύνομαι κι εγώ που δεν του έχω πει ότι δεν είμαι αυτή την εποχή για πολλά πολλά και για να αναλαμβάνω ευθύνες ενώ αυτός θέλει απλά να κάνει τη δουλειά του. Παρόλα αυτά με έκανε κομμάτια ψυχολογικά και φεύγοντας στο τρέξιμο για να προφτάσω το βαν στην Αττική Οδό (όπου είχα δώσει ραντεβού να με πάρουν για το ταξίδι προς Καρύταινα) μάλλον φάνηκε γιατί μετά με έπαιρναν τηλέφωνο να δουν αν είμαι καλά... Το ίδιο ρώταγαν και οι συνταξιδιώτες που δεν με έχουν συνηθίσει να είμαι αμίλητος...

Που καταλήγουν όλα αυτά; Στο εξής : Μισή ώρα αφότου έφτασα στην Καρύταινα (και αφού έκανα ένα μπάνιο μετά από όλη αυτή τη μέρα) πήγα στη Βρένθη για ποτό όπου βρίσκονταν η υπόλοιπη παρέα του rafting. Καθόντουσαν στο μπαλκονάκι της καφετέριας που έχει μια απίστευτη θέα της περιοχής ενώ απέναντι ακριβώς μας φώτιζε ένα τεράστιο ολοστρόγγυλο φεγγάρι. Χρειάστηκαν ίσα με τρία κλάσματα του δευτερολέπτου για να μπω στο κλίμα, να αρχίσω την πλάκα, να γνωρίσω νέο κόσμο (αχ αυτές οι σκορπίνες, πάντα με ελκύουν) και να απολαύσω τη βραδιά. Ήταν λες και ξαφνικά διαγράφηκαν τα πάντα από το μυαλό μου, δεν είχα περάσει καθόλου άγχος όλη τη μέρα και δεν είχα την παραμικρή αίσθηση κούρασης. Όλη την Κυριακή ήμουν στο ποτάμι καθώς είχαμε τρεις συνεχόμενες καταβάσεις και γέλασα πραγματικά με την ψυχή μου (το ίδιο και οι επιβάτες μου κατά παράξενο τρόπο, συνήθως απλά φοβούνται για τη ζωή τους :))

Νιώθω σήμερα ότι έχω δύναμη για πολλά πολλά Σάββατα σαν κι αυτό που πέρασε. Και αυτό μπορεί να το δώσει μόνο αυτή η αλλαγή περιβάλλοντος... Νομίζω ότι χωρίς αυτήν θα είχα "σπάσει" πολλές φορές ως τώρα...

Σα να μη πέρασε μια μέρα

Thu, 13 Apr 2006 07:20:44 GMT

Την επισκέφτηκα σήμερα μετά από πολύ καιρό. Τα πάντα γύρω της ήταν ζωντανά! Τα λουλούδια περιποιημένα, τα λόγια αγάπης (καινούρια και παλιά) ζεστά και γλυκά, οι φωτογραφίες της χαμογελαστές. Αμέσως με πλημμύρισαν ευχάριστες αναμνήσεις της, το υπέροχο χαμόγελό της, οι στιγμές και οι συζητήσεις που είχαμε μοιραστεί. Και μετά ήρθε για άλλη μια φορά ο πόνος και η θλίψη και ένα αναπάντητο και οδυνηρό γιατί. Το ξέρω ότι δεν υπάρχει απάντηση, δεν μπορώ όμως να σταματήσω να ρωτάω. Γιατί να συμβεί κάτι τέτοιο σε μια τόσο μοναδική ύπαρξη, σε έναν άγγελο επί γης, σε έναν άνθρωπο με τόση δύναμη και χαρισματικότητα;

Λόγια του αέρα... Ακόμα νιώθω ότι δεν έχει περάσει ούτε μια μέρα από τότε που χορεύαμε μαζί. Τουλάχιστον ξέρω ότι για πάντα θα είναι κοντά μας, θα είναι ζωντανή στις καρδιές μας, στις αναμνήσεις μας, στις χαρές και στις λύπες μας. Για όλους εμάς που τη γνώρισαν και την αγάπησαν η Μάγδα θα είναι πάντα ένα λαμπερό άστρο σε κάθε έκφανση της ζωής μας...